Assalamualaikum..
secara jujurnya, aku tak suke kucing. ohhh, bukan taksuka atau benci. tapi lebih kepada takut. iya, aku takut. aku takut kucing. *muka sedih
haaa, tapayah nak kunyah jari kaki bila kau dah tau kelemahan aku yang takut kucing nih. ketakutan aku tu masih berpadapada okay, masih boleh kontrol lagi. takde la aku tengok kucing tuh terus pengsan macam nampak langsuir. korang dah lupa ke yang aku ni cool? maintain.
sejarah ketakutan aku pada kucing bermula masa aku masih kanakkanak ribena lagi. masa tuh aku kecik lagi. berbekalkan rupa paras yang agak comel masa tuh dengan rambut diikat tocang sambil main kawinkawin dengan jiran aku yang takde la berapa comel pon, semestinya aku tergolong sebagai salah sorang budak empat tahun yang paling comel la kat kawasan tuh. so, setiap kali nak main kawinkawin, mesti bebudak lelaki nak jadikan aku pengantin perempuan mereka (muntah).
tapi bila dah makin besar ni, saham aku dah makin merosot. mungkin tahap kecomelan aku sewaktu kecik dengan sekarang makin berkurang. mungkin. *muka berkerut
baiklah, kita sambung balik cerita pasal sindrom takut kucing yang aku alami nih.
di suatu petang sekitar tahun 1996, angin sepoisepoi bahasa bergemiciran, burungburung riang berkicauan, anakanak muda melepak memetik gitar mengalun gurindam, sang dara sibuk mengusha penuh harapan, seorang kanakkanak perempuan yakni aku sedang asyik menonton televisyen.
ahhhh, rimas la aku nak guna bahasa sastera ni. guna bahasa biasa je eh.
sedang mata asyik melihat tibi bersaiz 24inci hadiah cabutan bertuah ape ntah, tetiba ada sekor kucing datang join sekaki. masa tuh aku tengah tengok power rangers. kucing tu parking betolbetol sebelah aku, bulu ekor dia sebok dok geselgesel kat tangan aku. amboiii, manja bebenor ye.
bila power rangers kuning kesukaan aku lawan dengan raksasa, aku pon cuba la nak tiru aksi tuh. so, dengan muka macho dan bergaya nya, aku tiru la gaya power rangers kuning tuh. oleh kerana adikadik aku masa tuh masih baby lagi, terpaksa la si kucing tuh yang jadi raksasa. nak dijadikan cerita, ada pulak pisau sebelah aku.
bagi menambahkan lagi aksi nak merealkan lagi pertempuran antara aku dengan 'raksasa' tuh, aku ambik pisau tuh. dengan muka bangga dan tanpa memikirkan masa depan, aku potong ekor kucing tuh. pastu bila sikit lagi nak putus, aku terus menangis seolaholah kucing tuh plak yang aniaya aku. mama aku keluar terkejut tengok ekor kucing tuh dah cacat. secara otometik kucing tuh jadi BKU (binatang kurang upaya) sepanjang hayat.
haaa, jangan tanya aku sama ada kucing tuh menggelepur ke tak masa aku potong tuh, sebab aku memang dah lupa, yang aku ingat, kucing tuh ada keluarkan bunyi yang sejibik macam raksasa. mungkin sebab tuh kot aku nangis. budakbudak, biasa la. =,=
lepas daripada kes tuh, mama aku selalu cakap yang kaum kerabat kucing sedunia akan balas dendam kat aku. dah nama pon budak yang taberapa nak pandai nak berfikir, aku pon percaya la. tapi tasangka pulak kepercayaan itu dah buat aku jadi takut pada kucing sampai sekarang.
dan kalau kau nak taw, kawan aku cakap, kucing biasanya boleh kesan orang yang takut dengan dia. sebab tuh setiap kali aku pergi makan kat restoran yang ada kucing, mesti kucing akan datang dekatdekat aku. siap bagi jelingan tajam lagi dengan pose seakanakan nak terkam aku. masa tuh memang aku akan bangun tinggalkan makanan aku kat situ jugak. aku takut.
lagi satu, masa aku form five tasilap, aku menumpang hostel sebab masa tuh aku nak sit SPM. biasala kafe asrama, berkeliaran kucingkucing dok menagih simpati. masa aku tengah makan dengan kawan aku, tetiba kawan aku warning aku jangan pandang belakang. dah memang aku jenis degil ketegaq nak mampos, aku pandang jugak. masa tuh, aku nampak sekor kucing atas meja belakang aku tengah bersedia nak melompat ke arah aku. tanpa fikir panjang pendek, aku terus masuk bawah meja makan tuh. nangis. orang dalam dewan makan tuh datang hulurkan simpati. makin bertambah laju la air mata aku masa tuh. ahhhh, gila cengeng aku masa tuh.
tapi satu yang harus kauorang taw, walaupun aku takut sangat dengan kucingkucing nih semua, tapi, aku tatakut kat kucing yang ada kat rumah aku. tade la berani sampai sanggup nak kendong. cuma kalau lepas makan nasik, aku la yang selalu bagi makan kucingkucing tuh semua.
diaorang sangat mendengar kata aku okay. tapernah sekalipon diaorang menjeling sebagaimana kucingkucing kat tempat lain jeling bila nampak aku. mungkin sebab kucing tuh kenal tuan dia kot. dan aku jugak selalu cakapcakap dengan kucing aku tuh, kadangkadang siap suruh diaorang doakan aku lagi, ada jugak adik aku cakap aku dah tintong, tapi aku dapat rasakan yang kucing tuh paham apa yang aku cakap. :)
sebenarnya, banyak kebaikan yang kita perolehi bila pelihara kucing. dan nabi kita Rasulullah SAW juga amat menyayangi kucing. korang boleh klik sini untuk tahu kelebihan pelihara kucing nih.
walau aku takut pada kucing, tapi aku tasuke kalau ada manusia yang berlaku kejam pada kucing. diaorang jugak ciptaan Allah, sama macam kita. so, menjadi tanggungjawab kita sebagai khalifah menjaga mereka dengan sebaiknya. bukan setakat kucing, malah semua haiwan pon punya sebab kenapa Allah SWT menciptakan mereka, jadi, sewajarnya kita hargai kewujudan mereka.
ohhh ya, kucing yang aku potong ekor tuh, tak mati di tempat kejadian. lepas beberapa tahun berikutnya, aku pindah rumah dan mungkin kucing tuh hidup bahagia bersama tuan barunya walau mungkin dia dah BKU masa tuh.
dan sampai sekarang aku masih dihantui rasa bersalah walaupun masa aku lakukan jenayah tuh aku baru berumur empat tahun. mungkin sebab tuh la perasaan takut pada kucing masih menebal dalam diri aku sampai sekarang. maafkan aku eh meowww T__T
nota kaki : aku suka bercakap dengan binatang seperti kucing dengan ayam kat rumah aku, diaorang seakan paham je apa yang aku dok melalut tuh. nasib je aku tapaksa diaorang baca belog aku nih. takke moden ayam dengan kucing aku nanti. haha
cop. aku tataw nak guna kata ganti nama diri ketiga apa bagi menggambarkan kucing yang banyak, tu pasal la aku guna 'diaorang' walaupun hakikatnya diaorang bukan orang. diabinatang mungkin. tapi macam weird plak an?
![]() |
| aku rasa kucing nih dok dalam washing machine nih. |
haaa, tapayah nak kunyah jari kaki bila kau dah tau kelemahan aku yang takut kucing nih. ketakutan aku tu masih berpadapada okay, masih boleh kontrol lagi. takde la aku tengok kucing tuh terus pengsan macam nampak langsuir. korang dah lupa ke yang aku ni cool? maintain.
sejarah ketakutan aku pada kucing bermula masa aku masih kanakkanak ribena lagi. masa tuh aku kecik lagi. berbekalkan rupa paras yang agak comel masa tuh dengan rambut diikat tocang sambil main kawinkawin dengan jiran aku yang takde la berapa comel pon, semestinya aku tergolong sebagai salah sorang budak empat tahun yang paling comel la kat kawasan tuh. so, setiap kali nak main kawinkawin, mesti bebudak lelaki nak jadikan aku pengantin perempuan mereka (muntah).
tapi bila dah makin besar ni, saham aku dah makin merosot. mungkin tahap kecomelan aku sewaktu kecik dengan sekarang makin berkurang. mungkin. *muka berkerut
baiklah, kita sambung balik cerita pasal sindrom takut kucing yang aku alami nih.
di suatu petang sekitar tahun 1996, angin sepoisepoi bahasa bergemiciran, burungburung riang berkicauan, anakanak muda melepak memetik gitar mengalun gurindam, sang dara sibuk mengusha penuh harapan, seorang kanakkanak perempuan yakni aku sedang asyik menonton televisyen.
ahhhh, rimas la aku nak guna bahasa sastera ni. guna bahasa biasa je eh.
sedang mata asyik melihat tibi bersaiz 24inci hadiah cabutan bertuah ape ntah, tetiba ada sekor kucing datang join sekaki. masa tuh aku tengah tengok power rangers. kucing tu parking betolbetol sebelah aku, bulu ekor dia sebok dok geselgesel kat tangan aku. amboiii, manja bebenor ye.
bila power rangers kuning kesukaan aku lawan dengan raksasa, aku pon cuba la nak tiru aksi tuh. so, dengan muka macho dan bergaya nya, aku tiru la gaya power rangers kuning tuh. oleh kerana adikadik aku masa tuh masih baby lagi, terpaksa la si kucing tuh yang jadi raksasa. nak dijadikan cerita, ada pulak pisau sebelah aku.
bagi menambahkan lagi aksi nak merealkan lagi pertempuran antara aku dengan 'raksasa' tuh, aku ambik pisau tuh. dengan muka bangga dan tanpa memikirkan masa depan, aku potong ekor kucing tuh. pastu bila sikit lagi nak putus, aku terus menangis seolaholah kucing tuh plak yang aniaya aku. mama aku keluar terkejut tengok ekor kucing tuh dah cacat. secara otometik kucing tuh jadi BKU (binatang kurang upaya) sepanjang hayat.
haaa, jangan tanya aku sama ada kucing tuh menggelepur ke tak masa aku potong tuh, sebab aku memang dah lupa, yang aku ingat, kucing tuh ada keluarkan bunyi yang sejibik macam raksasa. mungkin sebab tuh kot aku nangis. budakbudak, biasa la. =,=
lepas daripada kes tuh, mama aku selalu cakap yang kaum kerabat kucing sedunia akan balas dendam kat aku. dah nama pon budak yang taberapa nak pandai nak berfikir, aku pon percaya la. tapi tasangka pulak kepercayaan itu dah buat aku jadi takut pada kucing sampai sekarang.
dan kalau kau nak taw, kawan aku cakap, kucing biasanya boleh kesan orang yang takut dengan dia. sebab tuh setiap kali aku pergi makan kat restoran yang ada kucing, mesti kucing akan datang dekatdekat aku. siap bagi jelingan tajam lagi dengan pose seakanakan nak terkam aku. masa tuh memang aku akan bangun tinggalkan makanan aku kat situ jugak. aku takut.
| jelingan cenggini la yang aku takut sangat tuh! |
tapi satu yang harus kauorang taw, walaupun aku takut sangat dengan kucingkucing nih semua, tapi, aku tatakut kat kucing yang ada kat rumah aku. tade la berani sampai sanggup nak kendong. cuma kalau lepas makan nasik, aku la yang selalu bagi makan kucingkucing tuh semua.
diaorang sangat mendengar kata aku okay. tapernah sekalipon diaorang menjeling sebagaimana kucingkucing kat tempat lain jeling bila nampak aku. mungkin sebab kucing tuh kenal tuan dia kot. dan aku jugak selalu cakapcakap dengan kucing aku tuh, kadangkadang siap suruh diaorang doakan aku lagi, ada jugak adik aku cakap aku dah tintong, tapi aku dapat rasakan yang kucing tuh paham apa yang aku cakap. :)
sebenarnya, banyak kebaikan yang kita perolehi bila pelihara kucing. dan nabi kita Rasulullah SAW juga amat menyayangi kucing. korang boleh klik sini untuk tahu kelebihan pelihara kucing nih.
walau aku takut pada kucing, tapi aku tasuke kalau ada manusia yang berlaku kejam pada kucing. diaorang jugak ciptaan Allah, sama macam kita. so, menjadi tanggungjawab kita sebagai khalifah menjaga mereka dengan sebaiknya. bukan setakat kucing, malah semua haiwan pon punya sebab kenapa Allah SWT menciptakan mereka, jadi, sewajarnya kita hargai kewujudan mereka.
ohhh ya, kucing yang aku potong ekor tuh, tak mati di tempat kejadian. lepas beberapa tahun berikutnya, aku pindah rumah dan mungkin kucing tuh hidup bahagia bersama tuan barunya walau mungkin dia dah BKU masa tuh.
dan sampai sekarang aku masih dihantui rasa bersalah walaupun masa aku lakukan jenayah tuh aku baru berumur empat tahun. mungkin sebab tuh la perasaan takut pada kucing masih menebal dalam diri aku sampai sekarang. maafkan aku eh meowww T__T
nota kaki : aku suka bercakap dengan binatang seperti kucing dengan ayam kat rumah aku, diaorang seakan paham je apa yang aku dok melalut tuh. nasib je aku tapaksa diaorang baca belog aku nih. takke moden ayam dengan kucing aku nanti. haha
cop. aku tataw nak guna kata ganti nama diri ketiga apa bagi menggambarkan kucing yang banyak, tu pasal la aku guna 'diaorang' walaupun hakikatnya diaorang bukan orang. diabinatang mungkin. tapi macam weird plak an?

Tidak ada komentar:
Posting Komentar